काठमाडौं पुस १३ ! नेपाली राजनीतिमा देखिएको पछिल्लो संकेतले आशा र शंका दुवै जन्माएको छ। काठमाडौं महानगरपालिकाका मेयर बलेन्द्र शाह र राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीका सभापति रवि लामिछाने बीचको सहमति (वा सहकार्यको संकेत) लाई लिएर उठेको मूल प्रश्न यही हो—यो परिवर्तन लहडको हो कि विश्वस्त नेतृत्वतर्फको कदम? प्रधानमन्त्री तोकेर निर्वाचनमा जानु एक सकारात्मक कदमको रूपमा लिनुपर्छ । तर प्रधानमन्त्रीले जनताको कुन कुन यजेण्डा लिएर चुनावमा जाने त्यो विषयले परिणाममा प्रभाव पर्ने देखिन्छ । पुराना दलको पदिय भागबन्डा देखेर जनता अजित छन् । नयाँमा पनि यस्तो प्रवृत्ति देखिनु राम्रो भने पक्कै होइन तर जनताका भावनाको कसरी पूरा हुन्छ प्रश्न यी र यावत विषयहरूमा छन् ।
हेरौं कुन आधारले के संकेत गर्छ केही गंभीर आशंका
१) स्थिरताप्रति संकेत कि अस्थिरताको नयाँ अध्याय?
यो सहमति पुराना शक्ति संरचनाबाट अलग नयाँ विकल्प खोज्ने जनभावनासँग जोडिएको छ। यदि स्पष्ट नीति, साझा कार्यसूची र संस्थागत प्रक्रिया बिना अघि बढ्यो भने, यसले अस्थिरतालाई नै निरन्तरता दिन सक्छ। तर नियम–संस्थामा आधारित सहकार्य भयो भने, कम्तीमा राजनीतिक संवादलाई नयाँ दिशामा लैजान सक्छ।
२) आर्थिक विकास—नारा कि नतिजा?
जनताले चाहेको आर्थिक विकास भावनाले होइन, नीतिले सम्भव हुन्छ। रोजगारी, लगानीमैत्री वातावरण, स्थानीय सरकार–केन्द्रीय सरकारबीच समन्वय, भ्रष्टाचार नियन्त्रण र सेवा प्रवाहको गति
जस्ता मापनयोग्य लक्ष्य बिना “परिवर्तन” केवल प्रतीकात्मक रहन्छ। अहिलेसम्म प्रस्तुत भएको रोडम्याप पर्याप्त स्पष्ट देखिँदैन—त्यसैले अपेक्षा सावधानीका साथ राख्नुपर्छ।
३) व्यक्तिगत आकांक्षा हुनु नौलो होइन तर राष्ट्रिय हित को प्रश्न को उत्तर दिनु अपरिहार्य छ ।
व्यक्तिगत आकांक्षा पूरा हुने संकेत देखिनु स्वाभाविक हो—राजनीति व्यक्तिबाटै चल्छ। तर व्यक्तिकेन्द्रित निर्णय हावी भए देशले फेरि चरणबद्ध क्षति बेहोर्न सक्छ। यहाँ निर्णायक कुरा स्वयं अनुशासन र संस्थागत प्रतिबद्धता हो।
४) लहड कि विश्वस्त?
अहिलेकै निष्कर्ष:
लहड होइन भन्न सकिने आधार—जनसमर्थन र पुरानो राजनीतिप्रतिको असन्तुष्टि।
विश्वस्त भन्न हतार—स्पष्ट नीति, समयसीमा, र जवाफदेहिताको अभाव।
यो संकेत संभावनाको ढोका हो, ग्यारेन्टी होइन। अबको परीक्षा शब्दमा होइन, कार्यमा हुनेछ—नीति कति स्पष्ट छन्, संस्थालाई कति बलियो बनाइन्छ, र जनतासँग कति इमानदार जवाफदेहिता देखाइन्छ।
तपाईंले उठाएको प्रश्नजस्तै, देशले अब भावनात्मक उत्साहभन्दा परिपक्व भरोसा खोजिरहेको छ। यस प्रति भावी प्रधानमन्त्री बालेन र भावी प्रधानमन्त्रीको पार्टीका सभापति रवि लामिछानेले गम्भिर र जिम्मेवार भएर सोच्ने समय आएको छ ।
